Er wordt druk en met ambitie gefotografeerd in Nederland. Dat vind je terug in de deelname aan Foto Individueel: met maar liefst 878 inzendingen waren er ruim 100 deelnemers meer dan in 2008. Aan de jury de taak om daar eerst ca. 100 genomineerde fotoís uit te selecteren en vervolgens daaruit de tien winnende fotoís aan te wijzen. Dat viel niet altijd mee en dat heeft veel te maken met het vaak goede niveau van de ingestuurde fotoís.

Wat daarbij in de eerste plaats opviel was de over het algemeen uitstekende technische kwaliteit van de beelden: goed belicht, weinig kleurzweem en vaak ook verrassend goede zwart-wit drukken. Wat bij een enkeling nog beter kon was de scherpte van fotoís, die soms bij nadere bestudering wat tegen bleek te vallen. We kunnen stellen dat de fotografische techniek voor de meeste fotografen weinig problemen meer oplevert.

Als je zoín kleine 900 beelden langs ziet komen, zoek je natuurlijk naar fotoís die er echt uit springen, die iets verrassends hebben. Zeker bij ÈÈn inzending per fotograaf ligt daar een uitdaging. Je kunt immers niet je verhaal in een paar fotoís neerzetten, maar het moet meteen raak zijn. De tien winnende fotoís hebben allemaal die kwaliteit: ze blijven je bij als je ze hebt zien langskomen. Maar dat betekent niet dat het dan om overwegend vernieuwende fotografie gaat. Dat hoeft ook niet; als de kijker maar geraakt wordt of geboeid is.

De onderscheidende kwaliteit van de tien winnende fotoís zit hem met name in de emotie die de fotografen wisten vast te leggen en over te dragen. Toen uiteindelijk de tien winnende fotoís op een rij stonden ñ en die uitkomst wordt bepaald door de individueel gegeven punten bij elkaar op te tellen ñ constateerde de jury met verbazing dat op alle winnende fotoís mensen in beeld gebracht waren. Mensen die vaak van dichtbij gefotografeerd zijn en die maatgevend zijn voor de treffende sfeer van de top-10 beelden. Het zijn bovendien fotoís waaraan je de betrokkenheid van de fotograaf duidelijk kunt aflezen. Fotograferen doe je met hart en ziel. En dat is hier gebeurd.

Wat de jury bij de meeste fotoís miste, was het zoeken naar een meer eigentijdse beeldtaal. Er is goed gedacht over de inzet van beeldende middelen, maar als er in de vormgeving of benadering naar iets anders werd gezocht, resulteerde dat soms in de beeldtaal uit het begin van de vorige eeuw. Misschien ligt daar nog een andere uitdaging.

Tot slot. Er is veel veranderd in fotoland. Dat weten we allemaal, maar soms word je daar op een heel onverwachte manier mee geconfronteerd. In dit geval gebeurde dat pas thuis, achter de PC, toen de jury per mail een overzicht van de winnende fotoís en de namen van de fotografen kreeg. Was fotografie binnen de fotobond tot voor kort nog een zaak van - soms grijzende - heren, nu geven de vrouwen de mannen het nakijken: zij namen zes van de tien winnende foto's voor hun rekening.

Er zit beweging in de fotografie!