Rond een uur of negen ontmoetten we elkaar; de juryleden van de bondsfotowedstrijd en een aantal leden van Fotoclub Veghel. Deze fotoclub bestaat 50 jaar, de ultieme reden om eens flink uit te pakken en onder andere deze bondsfotowedstrijd te organiseren. Niets was aan het toeval overgelaten en toen we rond half zes afscheid namen van deze ploeg vrijwilligers hebben we ze ook onze complimenten gemaakt voor de voortreffelijke organisatie gedurende de dag. Dat maakt het jureren nog plezieriger. Want zo kun je het jureren van een bondsfotowedstrijd het best betitelen. Op één dag maak je kennis met alle gangbare genres in de vrijetijdsfotografie, de doorsnee fotografie én de verrassingen én met de kwaliteit die besteed wordt aan beeld en presentatie. Ook de hoeveelheid foto’s mocht er zijn, ruim 1800. Dat betekent voor ons als jury kijken, concentreren en nog eens kijken. Het is altijd weer goed te zien dat, nadat alle foto’s door alle juryleden zijn beoordeeld, de foto’s met een “sticker” en de foto’s van de groepen met de meeste punten inderdaad de crème de la crème vertegenwoordigen. Af en toe hoor je een reactie van je medejuryleden waaruit je kunt afleiden dat een foto niet unaniem favoriet was en ook denk je wel, hè ik mis nog een foto. Dat kan, het blijft mensenwerk, bovendien de grens tussen wel of geen sticker is slechts één punt en dat is met drie jurybeoordelingen natuurlijk marginaal.
Het viel de jury op dat er t.o.v. voorgaande edities minder modellenfoto’s waren ingezonden. Daartegenover zag je een groot aantal foto’s met een sociaal-documentaire inslag en relatief veel straatfotografie. Stillevens en vormstudies kwamen veelvuldig voor om de schoonheid der dingen te benadrukken. De esthetica zien we ook veelvuldig terug in landschapsfoto’s waarbij de ruimtelijkheid een belangrijk uitgangspunt voor de fotograaf is. In de reisfotografie komt het cultuurportret vaak voor en een enkele keer zie je dat een fotograaf echt in het dagelijks leven van de mensen gedoken is. De wereld van het kleine, de macrofotografie, leent zich kennelijk niet zo voor de bondsfotowedstrijd, slechts een gering aantal inzendingen met enkele zeer fraaie uitspringers. Misschien dat bij die ruim 1800 foto’s er nog wel enkele zaten die volgens het analoge procedé zijn gemaakt, wij zagen het niet. De digitale techniek is helemaal volwassen geworden en de meeste fotografen passen de techniek op een “volwassen” manier toe. Geen echte digitale trucjes meer, alhoewel we hier en daar nog wel eens een overdreven en niet functionele verscherping, verzadiging of kleurcontrast aantroffen.
Het mooie aan de bondsfotowedstrijd is de honorering van de individuele kwaliteit én het
collectief.
Veel goede foto’s binnen één club maakt de club tot een topgroep. Als je de uitslagen van de laatste jaren er op na slaat dan zie je in de hoogste regionen, pakweg in de twintig hoogst geëindigde clubs, steeds dezelfde namen opduiken. Daar zijn wat kleinere clubjes of zogenaamde huiskamergroepen bij maar ook een flink aantal “normale clubs” gerekend in termen van het aantal. Mooi dat die clubs kwaliteit en kwantiteit kennelijk goed kunnen combineren, al jaren lang. Toen, aan het einde van de dag, de groepen met de meeste punten opnieuw werden uitgelegd, bleek ook het voorgaande weer bewaarheid.
Met een kleine vijftig stickers en de uiteindelijke topgroepen sloten we als jury de dag meer dan tevreden af.

Jan Kok, Wilco Maarleveld en Peter van Tuijl (jury)
Frank Boots (voorzitter jury zonder stemrecht)